Thuis op reis

Thuis op reis

Ik heb net een post per ongeluk verwijderd die ik spontaan had geschreven en ik kan hem niet meer terug krijgen. Grappig, het ging over ‘zijn’ en er was geen drive om een post te moeten schrijven. Het was dus ook geen ramp dat die ineens weg was. Hoe kun je nu kwijt raken wat je toch niet kun vasthouden?

Ik was vanmorgen even geraakt door het lezen van een oude post van een weekend in Boedapest. Hier volgt een citaat.

Terwijl ik op de trein wacht, staar ik voor me uit. Mijn hoofd is leeg. Ik voel alleen. Ik heb geen gedachten. Ik herken dit van de momenten dat ik helemaal tot rust ben gekomen en alleen nog de essentiële dingen overblijven. Ik hoef niets meer, ook al heb ik nog drie uur te gaan. Ik heb niets meer te bewijzen, niets te roepen en hoef geen mening te hebben. Ik voel het leven, zonder er een oordeel over te hebben. Het leven dat bestaat uit pijn en blijdschap. De illusie dat het leven maakbaar is, staat even heel ver van me af. Ik kan het leven niet maken. Ik kan voor het leven kiezen.

Het raakte me om te zien dat ik die momenten mee mag maken waarin ik niets meer te bewijzen heb. Waar het volledig stil is in me en niets hoeft. Er hoeft niets gezegd te worden, maar toch zijn er woorden. Woorden die herinneren aan de simpele Waarheid. Dit is wie ik ben. Zulke momenten voelen als thuis komen. Leuk thema voor een reisblog.

Vaak zit ik vol gedachten en ben ik me er nauwelijks bewust van. De laatste tijd word ik vaker herinnerd om te beseffen wie ik ben. Of wat ik ben: een expressie van het Leven dat zich wil uiten door een beperkt kanaal. Als ik mezelf niet herinner, of laat herinneren aan het simpel thuis zijn bij mezelf, ren ik rond, gedreven door allerlei onbewuste patronen. Net zoals de meeste mensen om mij heen.

Maar ik heb de laatste jaren regelmatig gezien dat er momenten zijn dat alles wat belangrijk lijkt even weg valt. En dan blijft er nog maar één ding over. Dat ben ik. In de puurste vorm. Zonder bewijsdrang. Zonder behoeftes. Dankbaarheid blijft over. Het moment is genoeg.

“Oh, moet ik er dan niet over schrijven?” Haha. Het leven is zoveel simpeler als je bent als een kind, zonder allerlei redeneringen en andere meer of minder subtiele manieren van manipulatie. Ik moet glimlachen. Ik hoef mezelf niet voor de gek te houden. Het mag wel natuurlijk.

In de vorige post, die ik per ongeluk verwijderde, schreef ik iets over het Leven dat zich door mij heen wil uiten. Ik heb dat leven gewantrouwd, want wat als het verkeerde bedoelingen zou hebben? Dan zou ik toch te kijk staan. Haha.

Of wat als er ineens boosheid op komt, of frustratie? Dan zou ik zeker te kijk staan. Op momenten dat ik voel dat ik gedragen wordt door het Leven, vraag ik mij dat niet af. Dan ben ik gewoon. Dan kan ik gevoelens van frustratie gemakkelijk overzien. Het mag er dan helemaal zijn.

Misschien ben ik bang om mezelf te verliezen in emotie. Maar wie verliest wie? Of wie verliest wat? Wat is het eigenlijk dat door deze ogen kijkt? Ben ik niet meer (of juist minder) dan alleen mijn ideeën over mijzelf? Als die ideeën voor een moment wegvallen, is wat er overblijft zo intiem en zo vertrouwd. Dan BEN ik gewoon.

Ik zie even het hoofd van een neefje voor me, de zoon van mijn broer. Ik heb hem al een lange tijd niet gezien, maar ik weet hoe hij volledig in iets kan opgaan en in het moment kan zijn. Er komt even een emotie langs en mijn lichaam ontspant. Wees als een kind.