Het moment dat ik alleen op de boot stap om van Terschelling weer naar het vaste land te gaan, voelt gek genoeg als thuiskomen. De afgelopen dagen reisde ik samen met anderen en dat is een hele andere ervaring dan alleen reizen, ook al heb ik dit gevoel ook wel eens gehad toen ik samen reisde met iemand. Ik stapte uit de luchthaven van Nairobi in Kenia om naar de trap af te lopen richting het vliegtuigje dat ons naar de andere kant van Kenia zou brengen.

De warme lucht voelde heerlijk en het frisse windje dat door mijn dunne overhemd blies, zorgde voor een moment van geluk. Ik omschreef het toen als een nieuwe bestemming, een nieuw avontuur dat mij riep. Ik volgde die roep graag. Als ik alleen op reis was geweest, had ik een tijdje stil gestaan bovenaan de trap, maar ik volgde nu mijn reisgenoot omdat ik wist dat hij niet voelde wat ik voelde.

Wat is precies dit gevoel, als je er niet perse alleen voor hoeft te zijn? Ik ervaar het als ruimte, de ontvankelijkheid om een nieuwe ervaren te omarmen. Ik ontdekte al eerder dat je dit niet alleen op reis kunt ervaren, ook al lijkt het daar gemakkelijker. De uitdaging na mijn uitstapje naar Boedapest, was om dit gevoel ook te vinden op mijn werk en in mijn dagelijks leven. Of dat gelukt is, weet ik niet. In elk geval weet ik dat ik alles wat ik doe meer als een reis wil zien in plaats van alleen gefocust te zijn op resultaat.

Vandaag vroeg een vriendin: “Wat denk je van deze reis mee te nemen? Hoe ben je veranderd als je terugkomt?” Ik wist meteen het antwoord en zei dat ik zelfstandiger zou zijn en ondernemender. De reden dat ik met deze reis begonnen ben, was omdat het proces van zelfstandig worden al begonnen was. Voor sommigen kwam mijn mededeling dat ik op reis zou gaan als een verrassing. Voor mij ook wel een beetje, maar zoals altijd, was mijn reis al eerder begonnen. De keuze om verantwoordelijk te zijn voor mijn eigen leven en mijn eigen gevoel – en daarmee mijn eigen omstandigheden – begon de maanden hiervoor steeds aantrekkelijker en duidelijker te worden.

Eerder dacht ik niet dat ik zo’n reis zou kunnen maken, want zou ik het aankunnen? Nu zie ik dat je alles aankunt als je verantwoordelijkheid neemt voor je eigen gevoel en je opvattingen die daaronder liggen. De keuze was dus gemakkelijk gemaakt. En de reis die nu voor mij staat – en dus eigenlijk al lang is begonnen – is een natuurlijk gevolg van een lang uitgestelde keuze. Elke goede keuze voelt goed. Misschien dat ik mij daarom zo goed voel als ik alleen op reis ben. Ik ben verantwoordelijk voor mijn leven waarin alles mogelijk is. Ik ben de enige die er iets van kan maken. It feels good.

Alleen op reis
Share This