Charlotte, NC – 18 augustus 2015

Ik zit in het huis van Sam, een jonge, blanke gast die midden in een zwarte wijk woont. De kids komen elke avond basketballen bij hem op de oprit. Terwijl ik wat aan het lezen was, hoorde ik geklop op de deur. Ik dacht: zal ik open doen of niet? Het is niet mijn huis… Maar ik ging kijken wie er was en er stond een oudere zwarte vrouw voor de deur. Ze vertelde dat ze Ben zocht, de bewoner voordat Sam er twee maand geleden in trok. Ik zei dat hij verhuisd was en er nu iemand anders woonde. Ze vroeg of ze wat water mocht en mocht zitten. Ze had een uur gelopen en was moe.

Ze vertelde haar verhaal, dat ze gelovig was en aan de drugs was geweest. Ze vroeg of ik haar kon helpen met geld want haar stroom was afgesloten. Ik wist eerst niet zo goed wat ik wilde doen, maar wat later merkte ik dat ik haar wel geld wilde geven. We praatten nog wat langer en ik merkte wat voor mooi iemand ze was. Gek eigenlijk dat ik het vooral zie als het zo obvious is, want iedereen is natuurlijk mooi, ook al zit het soms wat dieper verstopt onder laagjes buitenkant.

Ik vroeg haar wat ze de laatste tijd mee bezig was en we kwamen in gesprek. Ze vertelde over kanker in haar maag die ze had gehad. Ze was erg boos geweest en aan de drugs geraakt toen dat gebeurde. Ze vertelde over haar moeder en anderen die waren overleden, op een vredige manier, zei ze. “Ben je bang om dood te gaan?” Nee, dat was ze niet meer. “At least, I won’t have to bother with them electricity bills any more!” We lachten. Yup, no electricity bills up there! Kort daarop vroeg ze: “Can you tell me a little bit about grief?” Haar man was overleden en ze had daarover nog niet gerouwd en voelde kennelijk een oordeel van zichzelf daarover. Oh, my God! Ik was daar net over aan het lezen, toen ik geklop op de deur hoorde.

Ik vroeg haar hoe het zou zijn als verdriet geen vereiste was? Niet dat je perse het antwoord op die vraag hoeft te weten, maar WAT ALS? Haar gezicht lichtte op en die optie gaf haar duidelijk ruimte. Ze was heel scherp en zei: “So, grief is a selfish thing, us trying to hold on to our loved ones?” Het was verbazingwekkend hoe scherp ze was! Ik zei: Volgens mij is verdriet toelaten iets goeds. Daarmee los je de spanning van opgekropte emoties op. Maar als die emoties er niet zijn, is verdriet dus ook niet nodig. Ik zei: “Als je zelf niet bang voor de dood bent, waarom zou je dan verdriet hebben als iemand anders overgaat?’ Ze had een blik van herkenning toen ik dat zei, klapte in haar handen en ontspande zichtbaar.

Ze wilde weer gaan maar vroeg eerst nog of ik voor haar wilde bidden. Ze voelde dat ik oprecht was, zei ze. Over oprecht gesproken, wat een prachtig mens! Tijdens het gebed was er heel veel rust en sweetness en op het eind zei ze: “Do you feel that? Oh, I can feel the spirit. You are such an awesome man.” We hugden en liepen naar de deur.

Ik had Sam een bericht gestuurd voor het adres van Ben en checkte nog even op mijn telefoon. Het huis was om de hoek. Ze was helemaal blij en ik ook. How can it get any better than this?

Share This