Thuis op reis

Thuis op reis

Ik heb net een post per ongeluk verwijderd die ik spontaan had geschreven en ik kan hem niet meer terug krijgen. Grappig, het ging over ‘zijn’ en er was geen drive om een post te moeten schrijven. Het was dus ook geen ramp dat die ineens weg was. Hoe kun je nu kwijt raken wat je toch niet kun vasthouden?

Ik was vanmorgen even geraakt door het lezen van een oude post van een weekend in Boedapest. Hier volgt een citaat.

Terwijl ik op de trein wacht, staar ik voor me uit. Mijn hoofd is leeg. Ik voel alleen. Ik heb geen gedachten. Ik herken dit van de momenten dat ik helemaal tot rust ben gekomen en alleen nog de essentiële dingen overblijven. Ik hoef niets meer, ook al heb ik nog drie uur te gaan. Ik heb niets meer te bewijzen, niets te roepen en hoef geen mening te hebben. Ik voel het leven, zonder er een oordeel over te hebben. Het leven dat bestaat uit pijn en blijdschap. De illusie dat het leven maakbaar is, staat even heel ver van me af. Ik kan het leven niet maken. Ik kan voor het leven kiezen.

Het raakte me om te zien dat ik die momenten mee mag maken waarin ik niets meer te bewijzen heb. Waar het volledig stil is in me en niets hoeft. Er hoeft niets gezegd te worden, maar toch zijn er woorden. Woorden die herinneren aan de simpele Waarheid. Dit is wie ik ben. Zulke momenten voelen als thuis komen. Leuk thema voor een reisblog.

Vaak zit ik vol gedachten en ben ik me er nauwelijks bewust van. De laatste tijd word ik vaker herinnerd om te beseffen wie ik ben. Of wat ik ben: een expressie van het Leven dat zich wil uiten door een beperkt kanaal. Als ik mezelf niet herinner, of laat herinneren aan het simpel thuis zijn bij mezelf, ren ik rond, gedreven door allerlei onbewuste patronen. Net zoals de meeste mensen om mij heen.

Maar ik heb de laatste jaren regelmatig gezien dat er momenten zijn dat alles wat belangrijk lijkt even weg valt. En dan blijft er nog maar één ding over. Dat ben ik. In de puurste vorm. Zonder bewijsdrang. Zonder behoeftes. Dankbaarheid blijft over. Het moment is genoeg.

“Oh, moet ik er dan niet over schrijven?” Haha. Het leven is zoveel simpeler als je bent als een kind, zonder allerlei redeneringen en andere meer of minder subtiele manieren van manipulatie. Ik moet glimlachen. Ik hoef mezelf niet voor de gek te houden. Het mag wel natuurlijk.

In de vorige post, die ik per ongeluk verwijderde, schreef ik iets over het Leven dat zich door mij heen wil uiten. Ik heb dat leven gewantrouwd, want wat als het verkeerde bedoelingen zou hebben? Dan zou ik toch te kijk staan. Haha.

Of wat als er ineens boosheid op komt, of frustratie? Dan zou ik zeker te kijk staan. Op momenten dat ik voel dat ik gedragen wordt door het Leven, vraag ik mij dat niet af. Dan ben ik gewoon. Dan kan ik gevoelens van frustratie gemakkelijk overzien. Het mag er dan helemaal zijn.

Misschien ben ik bang om mezelf te verliezen in emotie. Maar wie verliest wie? Of wie verliest wat? Wat is het eigenlijk dat door deze ogen kijkt? Ben ik niet meer (of juist minder) dan alleen mijn ideeën over mijzelf? Als die ideeën voor een moment wegvallen, is wat er overblijft zo intiem en zo vertrouwd. Dan BEN ik gewoon.

Ik zie even het hoofd van een neefje voor me, de zoon van mijn broer. Ik heb hem al een lange tijd niet gezien, maar ik weet hoe hij volledig in iets kan opgaan en in het moment kan zijn. Er komt even een emotie langs en mijn lichaam ontspant. Wees als een kind.

Genieten of winnen en verliezen?

Genieten of winnen en verliezen?

“Ik word zo fanatiek als ik een spel speel met mijn familie. Ik baal als ik aan het verliezen ben en dat vind ik weer vervelend.” Dat zei een vriendin jaren geleden tegen mij. Ik had wel eens met hen meegespeeld. Niet om te winnen en toch won ik soms. Mijn doel was om erbij te zijn en te genieten van het bij mijn vrienden zijn.

“Ik baal als ik aan het verliezen ben en dat vind ik weer vervelend.”

Ik stelde haar een vraag in de trant van: “Waarom wil ze zo graag winnen? Wil je winnen of verliezen serieus nemen of kun je dat ook als een spel zien? Kun je genieten van het verliezen, omdat dat ook een waardevolle ervaring is? Sommige van jouw familieleden kunnen niet genieten van die ervaring, maar jij kunt het, want je ziet dat iets dat zij nog niet zien. Als zij verliezen, balen ze dat verloren hebben, maar jij baalt dat je baalt als je verliest. Voor jou is relatie, met jezelf en met anderen, belangrijker dan je waarde halen uit winnen.”

Spelregels voor genieten

Grappig hoe wij waarde halen uit ons succes en we ons niet goed voelen als we ‘falen’. Op het moment dat je de serieuze spelregels van het spel ‘succes vs. falen’ loslaat, kom je in een ander spel terecht, waar het gaat om genieten. Waar geen verliezers zijn en ook geen winnaars, want als iedereen geniet, is iedereen een ‘winnaar’. Het idee dat je iets bent als je van een ander wint, is ook een interessant idee, maar op een gegeven moment verliest dat idee haar aantrekkingskracht, als je gaat zien dat je geluk niet langer afhankelijk is van de omstandigheden, van winnen of verliezen.

Winnen en verliezen of relatie?

Het ‘winnen vs. verliezen’ spel werkt heel subtiel tussen mensen. Ik begon te zien, dat elke keer als ik mij niet goed voelde door wat iemand zei, ik die persoon zag als een winnaar en mijzelf als verliezer. Ik trok me terug, of ging er tegen in. Elke keer als ik iemand oordeelde, zag ik mijzelf als winnaar en de ander als verliezer en was ik niet langer in relatie met mijzelf en met anderen. Het leven bracht mij in de situatie waar ik het spel kon ervaren van beide kanten: winnen EN verliezen, totdat ik weer koos voor relatie.

Het is zo heerlijk om niet meer te hoeven winnen.

Het is zo heerlijk om niet meer te hoeven winnen. Of te verliezen. Om los van wat anderen doen of zeggen, oké te zijn met de omstandigheden — die ik zelf creëer — en met wie ik ben.

Moeiteloos

Moeiteloos

Wat ik begrijp over het leven is dat hoe meer ik loslaat denk te weten, hoe meer ik echt ga zien hoe het is. Dus hoe minder ik een mening over iets hoef te hebben, of iets goed of fout te vinden, hoe meer ik zie zoals het echt is. Terwijl wat ik echt noem misschien ook maar een droom* is maar dat het ervaren van die droom er helemaal toe doet.

(more…)

Bezoek in de zwarte wijk

Charlotte, NC – 18 augustus 2015

Ik zit in het huis van Sam, een jonge, blanke gast die midden in een zwarte wijk woont. De kids komen elke avond basketballen bij hem op de oprit. Terwijl ik wat aan het lezen was, hoorde ik geklop op de deur. Ik dacht: zal ik open doen of niet? Het is niet mijn huis… Maar ik ging kijken wie er was en er stond een oudere zwarte vrouw voor de deur. Ze vertelde dat ze Ben zocht, de bewoner voordat Sam er twee maand geleden in trok. Ik zei dat hij verhuisd was en er nu iemand anders woonde. Ze vroeg of ze wat water mocht en mocht zitten. Ze had een uur gelopen en was moe.

(more…)

Road trip met Travis

Road trip met Travis

Na het shoppen met Samirah en Travis bij H&M besloten we om zonder te slapen door te rijden naar Charlotte. Het was een lange trip van zes uur waarbij Nathalie en ik in slaap vielen en Travis de hele nacht door reed. ’s Ochtends kwamen we in het huis van zijn broer aan waar we gingen slapen tot een uur of elf. In Charlotte gingen we eten bij een hele coole brouwerij met goed eten in de buurt Noda. We liepen na het eten wat rond en kochten een ijsje gemaakt van natuurlijke ingrediënten.

(more…)

Nieuw Jork

Nieuw Jork

Mijn eerste weinige dagen in Nieuw Jork. Na een paar dagen heb ik al veel indrukken gekregen. Ik denk dat ik van elk bord eten een foto ga maken en ook van elke plek waar ik slaap. Ik heb van beide een paar overgeslagen, maar er komen er nog genoeg.

Na twee dagen bij Ashley in Union City ben ik nu bij Franklin in Newark. Het is een beetje rijden vanaf Manhattan. Ik ben een dag langer gebleven omdat mijn tas vertraagd was en pas vandaag bezorgd werd. Het is nu zaterdag en sinds ik dinsdag aankwam. Dat was een interessante ervaring. Ik kom er wel achter dat ik maar heel weinig nodig heb.

(more…)