Zeven jaar binnen de deuren van Stenden Hogeschool. Dit voorjaar begon de optie om een tijd naar het buitenland te gaan vorm te krijgen. Of er verband tussen die twee is, weet ik niet. Ik ga in elk geval afscheid nemen van Stenden. Ik heb er ontzettend veel geleerd; mijn eerste cao-baan (aka serieuze werkgever), mijn eerste werkcrisis (conformeer ik of blijf ik mijzelf), mijn eerste vaste contract (wat word ik goed verzorgd) en verschillende functies op diverse afdelingen. Ik heb mooie mensen ontmoet, gelachen en levenswijsheid ontvangen (collega’s, jullie weten wie).

Nu mijn laatste dagen. Afronden en overdragen. Ik heb de afgelopen jaren keurig een archief bijgehouden; waarschijnlijk veel te keurig, want het idee “misschien komt het ooit nog eens van pas” zorgt meestal voor zolders vol met spullen. Een organisatie verlaten voelt als het opruimen van veel bewaarde spullen, zoals tekeningen van neefjes en nichtjes die inmiddels kunnen wave-boarden en salto’s maken op de trampoline. Mijn hoofd begint al lichter te worden nu ik de teugels van verantwoordelijkheden langzaam laat vieren. Heb ik de touwtjes te strak in handen gehad? Misschien dat de komende maanden mij duidelijk maken of het anders kan. Vanaf augustus ben ik zeven maanden op reis.

Mijn plan is om een tijd in Colorado te verblijven; een plek waar veel activiteit plaatsvindt in verband met het outdoor-leven, en, zoals laatst een couch surfer uit dat gebied tegen mij zei, vol met gelukkige, no-nonsense avonturiers die intelligent genoeg zijn om een dieper gesprek mee te voeren. Laten we de overgang vanuit Stenden naar de buitenwereld maar niet meteen te groot maken. Ik zie in elk geval overeenkomsten met de dynamiek die ik bij Stenden ervoer toen ik er voor het eerst binnenliep, op zoek naar een passende werkplek, en dacht: “Hier zou ik wel willen werken!”

Het lijkt me leuk om beginnende ondernemers op mijn reis te bezoeken, maar werk is niet mijn doel. Uiteraard zou het leuk zijn als er een project uit rolt dat ik kan oppakken nadat ik mijn bestemmingen van Amerika en Nieuw-Zeeland heb bezocht. Allemaal first world countries. Ik denk dat deze landen mij specifieke, mooie dingen hebben te bieden. De alles-is-mogelijk-cultuur van Amerika heb ik al eens eerder meegemaakt en is toch wel verfrissend na een tijdlang in Nederland te zijn geweest. De iedereen-is-interessant-en-doe-rustig-aan-cultuur van Nieuw-Zeeland is nieuw voor mij, maar zoals onze Nieuw-Zeelandse collega Julie zei: “You are gonna love it!” En: “Christmas is not Christmas trees and snow. It is barbecuing on the beach!” Ik ga het meemaken. Wat korte uitstapjes naar Hawaii en Australië zijn een verrassing waar ik heel benieuwd naar ben.

Ik heb besloten om niet terug te komen bij Stenden. Het gevoel van een open einde past me goed.

Kerst op het strand
Share This