Wat ik begrijp over het leven is dat hoe meer ik loslaat denk te weten, hoe meer ik echt ga zien hoe het is. Dus hoe minder ik een mening over iets hoef te hebben, of iets goed of fout te vinden, hoe meer ik zie zoals het echt is. Terwijl wat ik echt noem misschien ook maar een droom* is maar dat het ervaren van die droom er helemaal toe doet.


Het is heel gemakkelijk om mij zorgen te maken over waar ik moet slapen, hoe ik ergens kom, en dat soort dingen. Of om ergens te willen blijven waar voor me gezorgd wordt maar waar ik niet op mijn plek ben. Vandaag heb ik gekozen om verder te gaan en daarmee weer uit een sleur aan het komen. De sleur van de mensen die hier dag in en dag uit doen wat zij denken dat goed is, zonder bepaalde vragen te stellen, een soort veiligheid die me wel heel comfortabel lijkt.

Ik heb zo’n zin om te slapen. Waarom wil ik graag slapen? Oh, zo heerlijk, even nergens druk om maken en het gewoon laten gebeuren. Wat als het leven zo bedoeld is? Wat als het echte leven leven zonder moeite is? Dat het leven leven ingebouwd is en dat je het gewoon hoeft laten gebeuren? Dat het echt de bedoeling is om geen zorgen te maken en dat alles zonder moeite goedkomt? Wat als alle moeite komt omdat ik geconditioneerd, voorgeprogrammeerd ben door mijn omgeving?

Het voelt dat ik verlang naar een moeiteloos leven omdat het in mij is. En dat ik geleerd heb om heel erg mijn best te doen voor een goed leven maar dat dat het goede leven alleen maar moeilijk en zwaar maakt. Het heeft voor mij ook met vertrouwen te maken, dat het altijd goedkomt en dat ben ik nu aan het uittesten. Ik weet ook hoe goed het voelt als ik morgen weer op pad ga, alles achter me laat, ook al weet ik niet waar ik uit ga komen en wat ik mee ga maken.

Leven zonder moeite is volgens mij ook het meest vreugdevolle leven. Want als ik allerlei doelen stel maar het mij alleen maar moe maakt, voelt dat zinloos. Het komt neer op elke keer alle gedachten, gevoelens en opvattingen teruggeven voor een kort moment en dan zien dat ik nog steeds besta en dat niets daarvoor nodig is.

Ik zit in een café en zie vrienden die met elkaar zijn, elkaar kennen en daarom voelt hun omgang met elkaar moeiteloos, het kost geen energie, het flowt. Daar geniet ik van, ook al ben ik zelf niet deel van die groep. Op een of andere manier ben ik er toch deel van. Is dat omdat ik me diep verbonden voel met de authenticiteit van hun omgang met elkaar? Is het omdat het moeiteloos voelt en ik diep van binnen herken dat dat is wie ik ben?

Als ik zo naar het leven kijk, is zelfs wat eerder zwaar leek, licht. De moeite van grote en kleine dingen verdwijnt even en het leven lijkt tegen mij te zeggen dat ik mag kiezen.

  • zie de film Inception

 

Mooji about effortless living:

Moeiteloos
Share This