Na het shoppen met Samirah en Travis bij H&M besloten we om zonder te slapen door te rijden naar Charlotte. Het was een lange trip van zes uur waarbij Nathalie en ik in slaap vielen en Travis de hele nacht door reed. ’s Ochtends kwamen we in het huis van zijn broer aan waar we gingen slapen tot een uur of elf. In Charlotte gingen we eten bij een hele coole brouwerij met goed eten in de buurt Noda. We liepen na het eten wat rond en kochten een ijsje gemaakt van natuurlijke ingrediënten.


We hadden zin om naar de film te gaan en kochten via Groupon een kaartje van vijf euro voor de film Mission U.N.C.L.E. (of zoiets). We gingen in een parkeergarage staan van max 20 dollar, maar we zouden toch de hele avond blijven. De film bleek goed en de bios in het Epicenter nog beter. We hadden hele ruime, zachte stoelen (in het middengedeelte waar wij zaten) met een tafeltje en een knop om de bediende op te roepen. We zaten precies goed voor het beeld en de stoelen voor ons waren een stuk lager zodat je een gevoel van diepte en ruimte had. Daardoor leek het scherm groter, of het was gewoon een groot scherm. In het toilet stond een bediende die wat zeep op mijn handen deed en me een papieren handdoekje gaf om af te drogen. Alle geurtjes en zeepjes liet ik maar staan.

Na de film liepen we de stad in en kwamen in een Pride festival terecht in de hoofdstraat van Charlotte. Er liepen interessante figuren rond en op de hoek van een straat stond een aantal mensen met religieuze borden over zonde en hel. Er waren ook mensen met borden met “God loves you”. Ik ging naar een van die mensen toe en zei dat hij er blij uitzag, in tegenstelling tot de mensen met de waarschuwing van “pas op, het gaat verkeerd”. Oeh, die gasten waren serieus. Aan het einde van de straat was muziek en dans en toen we er aankwamen ging een man/vrouw iets zeggen. Het ging over nieuwe mensen ontmoeten en een leuke avond hebben maar ik had niet het idee dat hij intelligente gesprekken bedoelde.

We liepen nog wat rond in de stad richting een parkje waar we de skyline van Charlotte konden zien. Donkere wolken pakten zich samen en we werden verrast door de regen. We moesten een tijdje schuilen. Het festival was daarmee beëindigd. Het regende vreselijk hard maar de voorspelling op onze telefoon gaf helemaal geen regen aan. Het bleek een lokale bui te zijn die alleen boven Charlotte hing.

We liepen terug naar het Epicenter, het gebied met uitgaansgelegenheden en aten wat in een hippe tent. Ik koos voor salade omdat dat hier meestal het vriendelijkst eten voor mijn lichaam is. Terwijl Travis en Nathalie wachtten op de live band ging ik naar buiten voor wat frisse lucht en minder lawaai. Ik stond bij een reling uit te kijken toen ik aangesproken werd door een jongen die ook stond te wachten. Leuk, als vreemden je aanspreken! Ik doe dat hier ook steeds meer en het is echt leuk.

We bleven niet lang en reden weer naar het huis waar we verbleven. De volgende ochtend gingen we rond 11 uur weer richting Charlotte en stopten bij de IKEA waar we wat gingen eten. Ik bleef wat schrijven en lezen terwijl Travis en Nathalie gingen shoppen. Grappig om te zien hoe de winkels van IKEA zo op elkaar lijken. Je had alleen meer keuze in koffie en wat anderen producten in het restaurant, zoals corn bread en mac ’n cheese.

We reden door naar Charlotte en ik liep me afzetten bij een 24/7 French Bakery. Ik had nog geen plek om te slapen, dus 24/7 klonk goed. We gingen de plek wat verkennen en er was een super coole vintage store, een vrouwen brei/haak clubje en wat kunstinitiatieven in de buurt. Een goede plek om mij achter te laten! Travis en Nathalie maakten hun reis terug naar Virginia Beach om de volgende dag weer te gaan werken. Daar zat ik dan, benieuwd naar wat er nu weer zou gebeuren.

 

 

 

 

 

 

 

 

Road trip met Travis
Share This